“Ik maak films voor mensen die denken dat ze de wereld al begrijpen.

Niet om hen van gedachten te laten veranderen, maar om hen uit te nodigen opnieuw te kijken.

Ik weet hoe snel een mens kan verdwijnen achter een etiket. Dakloos. Psychotisch. Vluchteling. Verslaafd. Sekswerker. Homo. Schizofreen. Alsof één woord voldoende is om een heel leven te beschrijven.

Mijn films beginnen waar die woorden ophouden.

Ik zoek niet naar de uitzonderlijke mens, maar naar het uitzonderlijke in ieder mens. Naar de momenten waarop iemand zich, ondanks alles, vastklampt aan liefde, waardigheid of hoop. Naar de ruimte tussen wie we zijn en wie de wereld zegt dat we zijn.

Ik geloof dat film meer kan zijn dan entertainment. Cinema kan ons laten stilstaan bij de vraag hoe we naar elkaar kijken. Wie krijgt een gezicht? Wie blijft buiten beeld? En welke verhalen vertellen we onszelf om ongelijkheid vanzelfsprekend te maken?

Mijn personages bewegen zich vaak aan de randen van de samenleving. Niet omdat ik de rand wil tonen, maar omdat daar de kern zichtbaar wordt. Juist wanneer status, bezit en zekerheid wegvallen, blijft de vraag over die mij het meest fascineert: wat maakt een mens werkelijk van waarde?

Mijn films zijn realistisch, maar laten ruimte voor poëzie. Ze bewegen zich soms op de grens van werkelijkheid en verbeelding, omdat ook herinneringen, dromen en wanen deel uitmaken van hoe mensen hun leven ervaren.

Ik wil geen films maken die een oordeel vellen. Ik wil films maken die een ontmoeting mogelijk maken.

Mijn morele kompas is eenvoudig: ieder mens heeft bestaansrecht. Niet omdat hij iets presteert, 

maar omdat hij bestaat.

Als kijkers mijn films verlaten met iets meer nieuwsgierigheid, iets minder zekerheid en iets meer mededogen voor de ander, dan is de film geslaagd.“

Bas Labruyère - 2026