“Sommige mensen leven midden in de samenleving zonder ooit echt gezien te worden.

Ik maak films over mensen die buiten het kader vallen. Niet omdat ze uitzonderlijk zijn, maar omdat juist aan de rand zichtbaar wordt wat ons allemaal mens maakt.

Mijn personages verlangen naar liefde, erkenning en bestaansrecht. Ze zoeken een plek waar ze zichzelf kunnen zijn, in een wereld die voortdurend vraagt om een rol te spelen. Soms dragen ze een masker. Soms worden ze er één.

Mijn films bewegen zich op de grens van werkelijkheid en innerlijke beleving. Niet om de werkelijkheid te ontvluchten, maar om haar scherper zichtbaar te maken. Want wat wij een waan noemen, zegt soms net zoveel over de wereld als over degene die haar beleeft.

Ik geloof dat cinema geen antwoorden hoeft te geven. Een film mag schuren, verwarren en ontregelen. Hij mag vragen stellen die nog lang blijven rondzingen nadat het licht weer aangaat.

Ik zoek schoonheid in rafelranden. Humor in tragedie. Tederheid waar de wereld hard is geworden.

Want uiteindelijk vertellen mijn films steeds hetzelfde verhaal.

Over mensen die willen worden gezien.

Over de prijs van ergens bij willen horen.

En over de vraag die mij als maker blijft achtervolgen:

Hoeveel van jezelf moet je opgeven om bestaansrecht te verdienen?“

Bas Labruyère - 2026